Op woensdag 11 maart werd er een hele mooie avond georganiseerd door Bibliotheek Boxtel.
Een avond waarbij een onderwerp besproken werd dat mij na aan het hart ligt: Het verlies van een (ongeboren) kind.
Vorig jaar werd ik gevraagd om mee te denken over de invulling van deze avond. Een avond waarbij de aanwezigen zich gezien en gehoord mochten voelen, waarbij verhalen verteld mochten worden en namen die misschien al heel lang niet meer genoemd waren uitgesproken mochten worden.
Het idee ontstond om een lezing te organiseren.
Het boek Het rouwt in jou van Christine Vandenhole is één van de boeken waar ik veel steun en herkenning in heb gevonden tijdens mijn eigen rouwreis. Zij werd gevraagd om de lezing te komen verzorgen, gelukkig zei ze JA.
Woensdag avond 11 maart
De ontvangst
Ruim op tijd kwamen de eerste bezoekers binnen.
Het was een gemêleerd gezelschap. Van dames op leeftijd die zwangerschapsverlies hadden meegemaakt, tot vaders en moeders die voor een tweede keer zwanger waren nadat zij hun eerste kindje verloren hadden.
Van moeders die hun tieners waren verloren, tot ouders die hun volwassen kind hebben moeten loslaten.
Broers en oma’s die tot steun wilden zijn en een uitvaartondernemer samen met zijn assistente.
Prachtig om te zien dat zo’n kwetsbaar onderwerp, zo veel verschillende mensen heeft aangesproken.
De opening
Ik opende deze avond met een klein gedichtje van Mieke van Hooft.
Zwevende bellen,
roze en blauw,
ik stuur ze naar boven,
ik stuur ze naar jou.
Glanzend en dansend,
helder als dauw,
tot in de wolken,
vol liefde, voor jou.
Na de opening, waarbij kort werd stil gestaan hoe diep het verlies van een kind raakt en dat dat echt je wereld stil zet, gaf ik het woord aan Christine.
De lezing
Zij nam ons op een bevlogen wijze in vogelvlucht meer door de inhoud van haar boek.
Ze las onder andere onderstaande pagina uit haar boek voor:
Voor mij was dit heel tekenend voor de rest van de avond. Het is oké om alle gevoelens te voelen die bij het verlies van een zwangerschap of kind komen kijken. Daar is niets geks aan.
Sommige dagen voel je je gewoon belabberd en ben je blij dat je een schone onderbroek uit de wasmand hebt weten te vissen. Andere dagen gaat het misschien wat beter en trek je er op uit, om vervolgens doodmoe thuis te komen en met een zak chips, op de bank, te gaan liggen Netflixen.
Heel gewoon, en zelfs jaren na het verlies kan dit nog regelmatig voorkomen.
Ik vond het heel stoer van de bezoekers dat zij tijdens de lezing van Christine hun verhaal wilden delen. Zo vonden de aanwezigen herkenning en erkenning in de woorden van Christine, maar ook bij elkaar.
Ik sloot de lezing af met de woorden: “Ik startte deze avond met het gedichtje van Mieke van Hooft. Het was een gedichtje dat ging over zwevende bellen, die lieten zien dat de liefde voor je kindje altijd blijft.
Ik heb een klein presentje voor jullie. Een flesje met bellen, die je als symbolische kusjes richting jouw kindje kunt sturen. Om samen stil te staan bij het gemis wat soms zo intens gevoeld wordt. Zeker in het eerste jaar, maar ook in de vele jaren daarna kan je dit gevoel ervaren.
Het kan steun en houvast bieden om dat gemis en die liefde op een tastbare manier te uiten. Door het sturen van 100 kleine kusjes naar jouw kindje wat je zo mist.“
En ik gaf iedere aanwezige een klein cadeautje mee.
De nazit
Na de lezing was er een mogelijkheid om ervaringen en verhalen met elkaar te delen.
Omdat het al laat was geworden, gingen velen al vrij vlot naar huis. Maar dat is niet erg, ik hoop dat iedere aanwezige zich gezien en gesteund heeft gevoeld. En dat het gevoel van eenzaamheid met het verdriet een klein beetje minder is geworden.
Samenwerkingen
Deze avond werd mede mogelijk gemaakt in samenwerking met:
Bibliotheek Boxtel en Verbonden Stilte