Deze week is het de week dat er schoolfoto’s gemaakt worden. Je hebt je mooiste kleren klaargelegd en je vindt het super leuk dat je bij een echte fotograaf op de foto mag, maar dan…
Woensdagmiddag kom je wat stilletjes uit school.
Opeens zeg je: “Mama, al mijn klasgenootjes hebben een broer of zus. En ik niet, ik ben altijd maar alleen.”
Ik begrijp niet waar deze opmerking vandaan komt en zeg dat dat niet helemaal klopt, want er is nog één kind in de klas enig kind.
Maar dan besef ik me dat het de dag van de broer-zus schoolfoto is geweest en weet ik direct welke snaar er bij jou geraakt is.
Je gaat met een vriendinnetje spelen en het lijkt erop dat het voor vandaag bij deze opmerking blijft.
Maar ’s avonds bij het avondeten maak je een opmerking waaruit blijkt dat je de hele dag nog verdrietig bent geweest.
Je wil er niet over praten, het enige wat je wilt is knuffelen.
Mijn schouder wordt langzaam nat van de tranen terwijl ik je stevig vasthoud. Tussen de tranen door begin je snikkend te vertellen.
Alle kindjes uit jouw klas waren vandaag één voor één uit de klas gehaald om naar de fotograaf te gaan. Het was de dag dat alle broers en zussen op de foto mochten.
Jij hebt geen broer of zus en werd daarom niet opgehaald. Je vond dit niet eerlijk, want nu hadden de andere kinderen meer foto’s dan jij.
En je vond het al helemaal niet eerlijk dat iedereen broertjes of zusjes had en jij altijd alleen bent.
6 jaar ben je nu. Jouw grootste wens is het om iemand te hebben waar je altijd mee kunt spelen, iemand waar je voor kunt zorgen, iemand waar je kattenkwaad mee uit kunt halen.
Ja, jij verlangt naar een broertje of zusje!
Maar je weet ook dat papa en mama jou geen broer of zus kunnen geven.
Dat doet pijn en dat maakt je soms heel erg verdrietig.
Vooral op zo’n dag dat je daar op school mee geconfronteerd wordt.
Wat het voor jou nog moeilijker maakt, is dat je weet dat er wel een broer had moeten zijn. Hij zou nu 9 jaar zijn geweest en jij had met hém op de foto gemoeten. Jij voelt je altijd heel verbonden met hem ook al heeft dit broertje het levenslicht nooit mogen zien.
Ik vraag jou of je graag met dit broertje op de foto had gewild. Ik voel jouw lijfje ontspannen en je ogen worden groter. Jij voelt je gezien en gehoord in jouw verdriet.
We praten over het knuffeltje dat symbool staat voor dit broertje en ik stel voor om de juf een bericht te sturen met de vraag of jij morgen met dit knuffeltje op de foto mag, als symbool voor jouw broer.
De juf reageert vol begrip en jij rent naar boven om het beertje te halen. Je straalt weer.
De volgende dag vertelt de juf in de klas waarom jij een beertje bij je hebt. Jouw verdriet en verlies wordt daarmee ook voor anderen zichtbaar, kinderen komen nog even naar jou toe, maar voor jou is het goed zo. Jij bent met jouw broer op de foto geweest, net als toen je pas geboren was
