Carola Bekkers – Timmermans
“Volg het pad dat bij je past, ook al is het voor een ander geen logische weg“
Bovenstaande quote zegt veel over wie ik ben en hoe ik in het leven sta.
In mijn leven heb ik bijzondere keuzes gemaakt. Het waren keuzes die gewoon niet zo voor de hand lagen.
Keuzes die zelfs voor mijzelf niet logisch waren, laat staan voor anderen.
En tóch heb ik vaak de sprong in het diepe gemaakt.
Waarom? Omdat ik voelde dat ik juist dié stappen nodig had om verder te komen in mijn leven.
Al die keuzes hebben mij geleid naar het punt waarop ik nu sta:
– Ik ben moeder van een kindje dat helaas het levenslicht nooit heeft mogen zien
– én ik ben moeder van een prachtige dochter die volop in het leven staat
– Ik ben de vrouw van een hele liefdevolle man die mijn keuzes altijd heeft gesteund
– Ik heb ontdekt wie ik ben, wie ik wil zijn en wat ik wil bijdragen aan de maatschappij
– Ik heb een bedrijf waarmee ik mijn missie de wereld in kan brengen
– Ik weet dat als ik mijn hart volg, ik altijd op de juiste plek uitkom.
Dit ben ik…
Mijn naam is Carola Bekkers. Ik ben geboren in 1987 en ik woon samen met mijn gezin in het Brabantse dorp Boxtel.
Ik hou van lekker eten, ik hou van de mooie kleuren tijdens een boswandeling in de herfst, ik hou van knuffelen met mijn dierbaren, ik hou van de witte wolken tegen een strakblauwe lucht waarbij ik heerlijk kan wegdromen en ik hou van het leven dat geleefd mag worden, met al haar ups and downs.
Ooit, in een ver verleden, was ik bedrijfseconoom. Ik bracht mijn dagen door achter mijn computer en verlangde erna om na een lange werkdag weer naar huis te gaan. Jarenlang heb ik werk gedaan waarin ik goed was, maar waar ik totaal geen voldoening uit haalde. Ik miste een diepgaande connectie met de medemens.
Toen ik daardoor in een burn-out terecht kwam, wist ik dat ik het roer om moest gooien.
Hoe ik dat gedaan heb, en hoe ik via allerlei omzwervingen mijn eigen bedrijf heb opgericht rondom het thema afscheidsbegeleiding, vertel ik in dit bericht.
Toen ik 27 jaar was, verloor ik tijdens mijn eerste zwangerschap ons kindje. Een moeilijke en verwarrende periode volgde.
Ik voelde me verdrietig, boos en eenzaam, maar soms ook opgelucht en blij. Niemand ervoer mijn verdriet zoals ik dat deed, zelfs mijn eigen man niet.
Bovenstaande tegenslagen hebben mij laten zien en voelen wat ik belangrijk vind. Wie ik ben, en hoe ik in bepaalde situaties reageer.
Ze hebben me ook de schoonheid van verdriet laten zien. Want:
“Verdriet kan alleen bestaan, als er liefde is geweest…”
Ik heb veel tranen gelaten. Het waren in het begin vaak tranen vol verdriet, maar gedurende het proces veranderde dit. Het werden tranen vol liefde.
Liefde voor mezelf, omdat ik meer verdiende dan alleen dat waarin ik goed was.
Liefde voor mijn kindje wat het levenslicht nooit heeft mogen zien, omdat hij mij wel moeder heeft gemaakt.
Én liefde voor mijn lijf, omdat het mij belangrijke dingen liet voelen en ervaren.
Vanuit deze liefde kon ik ook weer met openheid naar mezelf kijken. Wie was ik? Wat had ik bij te dragen aan deze wereld? Hoe kon ik anderen begeleiden tijdens de moeilijke periodes in hun leven?
Ik ben puur, liefdevol, doortastend en warm, net zo als de zon die altijd achter de wolken schijnt.
Ik vind het fijn om op een diepere laag met mensen te praten. Ik vind het mooi als iemand met mij wil delen hoe het gaat, wat hem of haar bezig houdt, hoe hij of zij zich voelt.
Ik hou ervan om ook de onderwerpen aan te kaarten waar vaak niet over gesproken wordt. Hoe gaat het met je na een verlieservaring? Welke uitdagingen kom je tegen in een bepaalde situatie en welke emoties en gevoelens roept dat op?
Voor mij is het van belang dat mijn gesprekspartner zich gezien en gehoord voelt en dat hij of zij weet dat alles er mag zijn.
Op die manier bied ik een luisterend oor en hopelijk wat troost, hoop en vertrouwen voor de toekomst.
Mijn missie
Uit ervaring weet ik dat na iedere donkere periode ook weer een zonnige periode zal aanbreken. Door heel bewust stil te staan bij deze overgangsmomenten in het leven, door alle emoties, gedachtes en gevoelens de ruimte te geven en door dit alles op een mooie manier te verweven in je leven, kunnen de donkere wolken langzaam oplossen.
En dat verweven in je leven kan beginnen bij een prachtige, persoonlijke uitvaartceremonie op het moment dat je afscheid hebt moeten nemen van iemand die je dierbaar is
óf bij het erkennen en benoemen van een onzichtbaar verlies dat je geleden hebt, zoals bijvoorbeeld een zwangerschapsverlies
óf bij een (terugkerend) herinneringsmoment waarop je bewust stil staat bij dat wat er niet meer is, maar ook bij dat wat je nog wel meeneemt.
Het is mijn missie om het taboe rondom verlieservaringen te doorbreken. Liefde houdt immers niet op wanneer een leven eindigt. Liefde leeft voort in onze harten.
Wat mij betreft zou het prachtig zijn als ook deze liefde nog met elkaar gedeeld mag worden.
In het bijzonder heb ik de missie om de stilte rondom zwangerschapsverlies te doorbreken. Uit ervaring weet ik hoe moeilijk het is om een kindje vroeg in de zwangerschap te verliezen. Ik voelde me moeder vanaf het moment dat ik zwanger raakte, maar werd vervolgens door niemand als moeder erkent. Over mijn kindje werd niet meer gesproken, en ik had het idee dat alleen mij dat overkwam.
Inmiddels weet ik beter. Nu weet ik hoeveel moeders én vaders met dit probleem worstelen. Ik zet me daarom in om dit verlies ook in onze maatschappij bespreekbaar te maken.
Voor mij was het van belang om erkenning en herkenning te vinden, daarmee kwam ik het verdriet weer wat te boven. Ik hoop dat ik ouders die een zwangerschapsverlies hebben geleden, kan helpen bij het vinden van die erkenning en herkenning, zodat ook voor hen het verlies draagbaar wordt.