Van bedrijfseconoom naar afscheidsbegeleider

Het was in de zomer van 2008 dat ik vol goede moed mijn eerste stappen zette in het bedrijfsleven.
Net afgestudeerd, een diploma bedrijfseconomie op zak en een leuke baan met doorgroeimogelijkheden in het vooruitzicht. Ik had er zin in!
Er lag een gouden toekomst voor mij klaar, maar toch knaagde er al snel iets.

Was dit het nou? Zou ik mijn hele leven achter mijn laptop doorbrengen? Zou ik elke dag anderen erop moeten wijzen dat zij fouten hadden gemaakt? En zou ik telkens de grijze gebieden moeten opzoeken, zodat er zo veel mogelijk geld over bleef voor de directie?
Jammer, maar dit paste toch minder goed bij me dan gedacht.

Na 2,5 jaar ging ik op zoek naar een nieuwe baan.
Via loopbaanbegeleiding kwam ik er achter dat ik het werken met cijfers nog niet wilde loslaten, want ik was immers goed in wat ik deed. Daar tegenover stond dat ik heel graag iets voor de medemens wilde betekenen.
Geen me – myself – and my computer meer voor mij. Ik wilde liever contacten leggen, verbindingen aangaan, dingen veranderen, oplossingen bedenken, samenwerken, iets bijdragen in de maatschappij en met een groter doel bezig zijn dan zo veel mogelijk geld overhouden.

In mijn nieuwe functie in het ziekenhuis kon ik al deze dingen combineren, tenminste dat dacht ik…
Ik zou onderzoeken uitvoeren en adviezen schrijven zodat er meer tijd over zou blijven voor de patiënten en de zorgkosten behapbaar zouden blijven.
Maar helaas, telkens kwam er weer nieuwe regelgeving, die uitgezocht, geïmplementeerd en gecontroleerd moest worden. Niet de verandering in mijn werk die ik vooraf voor ogen had.

Maar ja, wat dan? Ik had toch niet voor niks gekozen voor de opleiding bedrijfseconomie? Dat kon ik toch niet volledig van de baan schuiven? Mijn leidinggevende zag dat ik niet gelukkig was met mijn werk, en ook nu volgde er een loopbaantraject.
Het zal je niet verrassen, maar uit dat traject kwam dat het werk dat ik deed niet echt bij mij paste. Vanuit een ideaalbeeld had ik mijn studie gekozen. Ik koos rationeel iets waarvan ik zeker wist dat ik daar goed in was en waarvan ik ook wist dat ik daar een goed inkomen mee kon genereren.
Een keuze gebaseerd op ratio, niet op gevoel.

Jarenlang kon ik mijn gevoelige kant en mijn intuïtie niet inzetten op werkgebied en raakte ik dat deel van mezelf langzaamaan kwijt.
In die periode raakte ik ook zwanger en verloor ik het kindje bij een zwangerschapsduur van 7 weken.
De worsteling op het gebied van werk en dit verlies zorgden op een gegeven moment voor lichamelijke en geestelijke klachten, er volgde een burn-out.

Dat was voor mij hét moment om te beseffen dat het zo niet langer kon.
Ik was inmiddels bereid het oude vertrouwde los te laten en in de zomer van 2016 nam ik het besluit om mijn carrière om te gooien. Geen computers of cijfertjes meer voor mij, dat was duidelijk. Maar wat dan?

Ik ging aan het werk met een coach en bracht in kaart wat ik nou écht belangrijk vond. Niet alleen op werkgebied, maar in het leven an sich.
Ik volgde wat cursussen, probeerde een eigen bedrijfje op te richten en koos voor een opleiding tot coach.
Daarnaast gingen mijn man en ik een onderzoekstraject in voor onze kinderwens.
Gedurende dat jaar leerde ik mezelf beter kennen, begon ik te begrijpen waarom ik bepaalde keuzes in het leven maakte en vond ik mezelf beetje bij beetje weer terug.
Maar nog steeds had ik geen idee wat ik voor werk wilde gaan doen.

Tijdens al die loopbaan gesprekken en coachingsgesprekken kwam telkens hetzelfde onderwerp naar voren: afscheid nemen, de laatste levensfase en de dood.
Het leek me prachtig om mensen in die kwetsbare periode in hun leven te ondersteunen, een stukje mee te mogen lopen op hun pad en hen daar te begeleiden waar zij begeleiding bij konden gebruiken.
Maar ik had ook zoveel oordelen over mezelf: ik was te jong, ik had niet genoeg levenservaring, ik zou nooit met alle emoties om kunnen gaan enzovoort enzovoort.
Ik was er al die tijd nog niet klaar voor om die grote stap te nemen.

Na een jaar aangemodderd te hebben met mijn eigen bedrijfje, besloot ik dat ik weer gewoon aan het werk moest. Mensen verklaarden mij voor gek, maar ik stapte bij de supermarkt binnen waar ik op mijn 16e met veel plezier heb gewerkt en vroeg of ze nog een baantje voor me hadden. Ik dacht: “ik start bij het begin en ga terug naar de plek waar ik ooit gelukkig was, van daaruit zie ik wel weer verder.”

Ik werd hoofdcaissière. Dat was mijn eerste echte functie waarbij ik het grootste deel van mijn kwaliteiten in kon zetten. Plannen, organiseren, oplossingsgericht denken. Maar zeker ook verbinden met mijn medewerkers en natuurlijk de klanten, een luisterend oor zijn en hen helpen daar waar nodig.

Een paar fijne werkjaren volgden. Ik ging met plezier naar mijn werk en ik bereikte de dingen met mijn team die ik voor ogen had. Ook leerde ik assertiever te zijn en met allerlei soorten mensen om te gaan. Ik had lol met mijn collega’s en de klanten en ik vond het fijn om zowel fysiek bezig te zijn in de winkel als achter de schermen de dingen te regelen.

Inmiddels gingen mijn man en ik er vanuit dat wij geen kinderen konden krijgen, dus toen ik toch zwanger bleek te zijn was ik dolgelukkig.
De zwangerschap verliep niet helemaal volgens plan, maar in januari 2019 mochten wij onze prachtige dochter verwelkomen.

Werk werd na de geboorte van onze dochter minder belangrijk. We hadden de hoop op het ouderschap opgegeven, en nu waren we toch gezegend met dit geluk.
Het viel niet mee om op zaterdagochtend gebeld te worden dat de caissière die de winkel zou openen ziek was en dat ze niemand anders hadden kunnen bereiken. Ik gaf dan snel onze dochter borstvoeding en ging naar mijn werk. Dit heb ik een tijdje zo gedaan, totdat ik besefte dat ik meer op afroep stond voor mijn werk dan voor mijn gezin.

Ik zei mijn baan op en maakte weer een heel bijzondere keuze volgens velen. Ik ging op zoek naar een zinvolle baan die mij voldoening gaf. Een baan met sociale contacten, waar ik mijn liefdevolle en zorgzame kwaliteiten in kon zetten. Een baan waarmee ik een bijdrage kon leveren aan de maatschappij en waarbij ik het volwassen gesprek aan kon gaan. Belangrijk daarbij vond ik dat ik thuis niet meer met werk bezig hoefde te zijn en dat ik kon genieten van mijn gezin. Ik ging werken als huishoudelijk medewerker in de thuiszorg.

Wat een cadeau aan mezelf was het om deze keuze te maken. Naast dat ik er natuurlijk was om het huis van mijn cliënten schoon en leefbaar te houden, vond ik dát waar ik al zo lang naar zocht.
Echt contact met de medemens, ervoor zorgen dat mijn cliënten zich gehoord en gezien voelden, vele mooie gesprekken over het leven én de dood, tranen van verdriet en tranen van liefde. Ik had het voorrecht om veel te mogen leren van mijn cliënten, wat een wijsheid bezitten de meeste van hen.

Mijn onzekerheden over mijn zogenaamde gebrek aan levenservaring vervlogen, en ik kwam tot de conclusie dat ik prima met het verdriet van de ander om kon gaan. Inmiddels was ik ook wat jaartjes ouder geworden en kon ik mezelf ook niet meer té jong vinden voor bepaalde beroepen.

Jaren lang had ik geworsteld, moest ik afrekenen met mijn eigen overtuigingen. Maar door alle, soms wat onlogische, stappen die ik heb gezet voelde ik aan alles dat het moment gekomen was om te kiezen voor hetgeen waar ik al zo lang naar verlangde. Een grote motivatie was het voor mij dat onze dochter bijna naar de basisschool zou gaan. Ik besloot: “zij naar school, ik naar school!”

In de loop der jaren had ik wel eens een rondleiding bijgewoond op een crematorium en een oriënterend gesprek gehad met een uitvaartondernemer, maar dat was het toch nét niet voor mij.
Uiteindelijk sprak ik een uitvaartondernemer en vroeg haar naar de mogelijkheden binnen de uitvaartbranche. Welke disciplines waren er eigenlijk allemaal en welk vak sloot aan op mijn wensen, ambities en kwaliteiten?

Na dit gesprek kwam ik op de website van opleidingsinstituut Docendo / Het Moment over de opleiding Rituele begeleiding. Er ging bij mij van binnen een vuurtje branden. Dit was waar ik al die jaren naar op zoek was en nu was ik ook op het punt in mijn leven beland waarop het klopte. Ik had, dacht ik, afgerekend met oude gedachtepatronen en onzekerheden die mij tegen hielden en ik schreef me vol vertrouwen in voor deze intensieve opleiding.

Inzichten kreeg ik over mijn eigen verlieservaringen en hoe ik hiermee om ben gegaan. We werden uitgedaagd om een eigen invulling te geven aan het vak, om een specialisme te kiezen en om ons kwetsbaar op te stellen.

Ik ontdekte kwaliteiten van mezelf die nog nooit eerder het levenslicht hadden mogen zien.
En zo startte voor mij een nieuwe fase in mijn leven.
Ik rondde in 2023 mijn opleiding af en vernoemde mijn bedrijf naar het kindje dat wij in 2015 nooit hebben mogen ontmoeten.
En zo werd Wollux afscheidsbegeleiding geboren…

Wil je meer over mij, mijn pad of mijn visie weten? Lees dan hier verder.
Wil je meer weten over Wollux en waarom hij mijn drijfveer is voor dit bedrijf? Lees het hier.