Ik ben gewond,
mijn vleugels lam,
mijn ogen dof.
En als mijn mond
nu krult en lacht
is het alsof.
Laat me.
Het is mijn rouw
wat je nu ziet.
Geef me tijd
voor mijn verdriet.
Het gedicht “Tijd” van Mieke van Hooft
Tijd
Tijd heelt alle wonden wordt vaak gezegd, maar als je niet regelmatig bij je verlies stil staat is het tegendeel in de meeste gevallen waar.
De dagen die voorbij gaan helen de wonden niet, tijd zorgt er alleen voor dat de scherpte van de pijn in de loop van de tijd minder wordt.
Het gemis, de eenzaamheid en het verdriet blijft óf wordt misschien naarmate de tijd verstrijkt alleen maar groter.
Herdenkingen of herinneringsmomenten kunnen in dat geval houvast, steun en troost bieden.
Stilstaan en herdenken
Hoe fijn is het om nog even heel bewust stil te staan bij wat iemand voor jou heeft betekend?
Dat je in alle openheid kunt vertellen wat je het meeste mist, wat jullie leven samen zo speciaal maakte, wat de kleine dingen waren waarvan jullie samen genoten en wat de minder leuke dingen waren die jullie bezighielden.
Dat er oprecht naar je geluisterd wordt en alle verhalen, herinneringen, emoties en gedachtes de revue mogen passeren.
En dat er vervolgens een prachtig moment wordt gecreëerd waar al deze verhalen samenkomen,
een moment ter ere van jou en de diegene die jij zo erg mist,
een moment van herinneren en vooruit kijken,
en een moment dat hoop en troost biedt.
Misschien voelt het goed om de herinneringsmomenten te plannen rondom een geboorte- of sterfdag, de feestdagen of bijvoorbeeld jullie trouwdag.
Misschien hield jouw geliefde wel van de opkomende veldbloemen in het voorjaar en is dit tijdstip passend. Ieder moment dat speciaal was voor één van jullie, is een mooi moment om stil te staan bij het leven dat was, dat is en dat nog zal komen.