In december begeleidde ik vlak voor de feestdagen een familie die graag een bijzonder moment wilde creëren om hun man, vader en opa te herdenken.
Het was de vijfde keer dat zij zonder hem zijn geboortedag zouden vieren en dat viel hen zwaar.

Tijdens het voorgesprek hebben we uitgebreid gepraat over wie meneer was, wat hij voor de familie heeft betekend, hoe de familie aan hem terugdenkt en wat ze van hem geleerd hebben.
Het was prachtig om te zien hoe ieder zijn eigen verhaal en herinneringen kon delen, hoe dat tot nieuwe inzichten leidde en hoe de liefde voor meneer een andere en nieuwe vorm aannam.
Het gemis dat eerst zo intens werd gevoeld, maakte ruimte voor de liefde die daar onder zat.
De herdenking kreeg een mooi thema, namelijk Nestwarmte. Hieronder neem ik je mee in het verhaal.

Op de dag dat meneer 87 jaar zou zijn geworden, kwamen we bij elkaar voor een herinneringsbijeenkomst. Alle verhalen die eerder die week met mij gedeeld waren, had ik samengevoegd in een mooi verhaal. Een verhaal geschreven rondom de duif.
Niet alleen omdat meneer zo van duiven hield, maar ook omdat er zoveel overeenkomsten waren tussen meneer en zijn geliefde duiven. Hij was net zo trouw als een duif en hij hield van vrede en harmonie.
Maar de meest belangrijke eigenschap van een duif is dat hij geborgenheid biedt. Meneer bood de familie altijd diezelfde Nestwarmte.
Ook al zei hij nooit zo veel, hij liet de familie met zijn rustige aanwezigheid voelen dat hij van hen hield. Hij sloeg zowel letterlijk als figuurlijk zijn vleugels om hen heen.

Tijdens de bijeenkomst stonden we stil bij het nest dat meneer had moeten verlaten en dat het nest nu soms leeg, eenzaam en alleen voelt.

Ik maakte van een schaal met nestmateriaal symbolisch een nest, met daarin een duifje dat over het nest waakt, net zoals meneer nog steeds over zijn familie waakt. En ik nodigde de familie uit om het nest weer te vullen met mooie herinneringen en fijne woorden richting meneer of richting andere familieleden.
Zodat zij hier in de toekomst kracht uit konden putten, op de dagen dat het soms wat moeilijker is om zonder hem verder te gaan.

Een paar weken later had ik een nagesprek met de weduwe van meneer. Ze had door de bijeenkomst zijn overlijden kunnen accepteren. Ook besefte zij zich door alle gesprekken dat alles wat hij voor haar had betekend niet zo vanzelfsprekend was, en was op een andere manier naar haar man gaan kijken. Ze was weer opnieuw verliefd geworden op deze bijzondere persoon….